Op woensdag 16 augustus ben ik vertrokken naar Bordeaux om te proberen voor de derde keer mijn voettocht naar Santiago de Compostela te voltooien. En het is gelukt!!! Op maandagochtend 2 oktober 2006 ben ik dan eindelijk aangekomen bij de kathedraal en werd opgewacht door familie en vrienden.
Twee jaar eerder, op 22 april 2004, vertrok ik vol goede moed vanuit Amsterdam en begon aan een reis van 2.350 kilometer. Tijdens mijn tocht bezocht ik plaatsen die voor mij emotioneel gezien iets betekenen en/of waar een deel van mijn verleden ligt. Het eerste deel van de reis liep van Amsterdam naar Maastricht, Luik, Namen en Reims.
Al enkele weken na vertrek keerde ik onverwacht naar Nederland terug in verband met 2 sterfgevallen. Kort daarna vervolgde ik mijn tocht, deze keer vertrok ik in Parijs. Daarna liep ik via Chatres naar Tours en van Poitiers richting Bordeaux. Half augustus zou ik op de plaats van bestemming zijn aangekomen, maar al veel sneller, op 23 juni 2004 heb ik ook mijn tweede poging moeten opgeven. De reden daarvan kan je lezen in mijn reisverslag. Ik ben op dag 57 gestopt en was al over de helft.
Wat op mij tijdens het lopen grote indruk heeft gemaakt en me aan het denken heeft gezet, is iets dat ik op de vloer van de kathedraal van Chatres zag: een enorm labyrint, een symbolische, eindeloos slingerende tocht naar het onbekende. De omwegen zijn er niet voor niets en de weg is minstens zo interessant als het eindpunt. In zekere zin is dus mijn reis naar Santiago, ook na aankomst, niet ten einde.
Woensdag 16 augustus 2006 pakte ik de draad weer op in Bordeaux, nu voor de derde keer. Inderdaad, scheepsrecht! Per dag liep ik gemiddeld 25 kilometer en had vanuit daar nog 1.000 kilometer voor de boeg. Het was vanuit Bordeaux nog 10 dagen tot de Frans/Spaanse grens. Bij St. Jean Pied de Port trok ik de Pyreneën in, liep daarna door naar Pamplona en vandaar via allerlei dorpjes en steden naar Santiago de Compostela.
Bedankt voor het meereizen in gedachten en het op afstand meebeleven van dit avontuur.
Mark Zegeling, 2 oktober 2006